We bevinden ons weer in het commercieel desolate landschap van de zomer. Verkopers hebben hun jaarlijkse excuus om een paar maanden niets te verkopen want iedereen is met vakantie. Klanten hebben een prima reden om hijgende verkopers af te wimpelen want iedereen is met vakantie. Mooi voorbeeld als je het verschil wilt duiden tussen een reden en een excuus.
Ieder jaar schrijf ik een zomerblog over de klaagzang des verkopers. Voor mij is het de beste tijd van het jaar. Niet alleen omdat de zon wat vaker schijnt, maar vooral omdat de excuses van de ander zomaar een reden kunnen zijn om je voorsprong te vergroten. Mocht je niet kunnen bedenken hoe, heb je geen prompt nodig, maar volstaat één woord op de vindmachine: zomer.
Dat bracht me bij de term komkommertijd.
“Komkommertijd is, gelijk uit den aard der zaak volgt, de tijd, waarop deze vrucht wast en rijp wordt; doch dit woord heeft ook eene andere beteekenis, waarbij wij thans een oogenblik willen stilstaan. Men noemt komkommertijd, ook het bepaald, ieder jaar terugkeerend tijdstip, waarin in het een of ander vak van handel, bedrijf of nering minder drukte, minder vertier heerscht, dan gewoonlijk.” ~ Uit: Onze Taal
Is zelfs voor de zomer geen excuus, want de typische tijd om die dingen te oogsten is tussen juli en september. Dus wat nou komkommertijd? Oogsten zal je.
Ik schrijf dit in de nacht van 25 juli, de Day Out of Time. Vandaag opent de Leeuwenpoort, met een hoogtepunt op 8 augustus wanneer Sirius, de zon en de piramiden van Gizeh op één lijn staan.
Dat gezegd hebbende, neem ik van de gelegenheid gebruik om een persoonlijk verhaal met je te delen dat ik afrond met een open vraag.
Ik kreeg eergisteren van twee trouwe lezers eenzelfde bericht. Dat iemand voor de zoveelste keer een van mijn blogs in iets aangepaste vorm op Linkedin had gedropt alsof-ie het zelf bedacht had. Het gaat over een aan mij gerichte vraag voor een gratis spreekbeurt uit 2013, beschreven in Hoe hou je de prijzen hoog. Ik heb de betreffende e-mail met het verzoek bewaard omdat ik ‘m nog steeds hilarisch vind.
De plagiator neemt al meer dan een decennium schaamteloos niet alleen teksten van me over, maar ook afbeeldingen, merknamen, ideeën en structuren. Het is een nagenoeg eindeloze reeks van schaamteloos terugkerend kopieergedrag. Ik ken hem goed en heb hem er ooit wel eens op aangesproken. Zijn repliek was dat hij niets van me overnam. Ik realiseerde me volgens hem niet hoeveel we op elkaar leken. Hahaha. Not.
Hij heeft jarenlang deelgenomen aan de Royal Dutch Sales Book Society, het Heerengenootschap dat sinds 2012 een goed boek bespreekt bij rood vlees en goeie wijn. Het viel sommigen aan tafel altijd stil gniffelend op dat hij het boek overduidelijk niet had uitgelezen. Misschien dat zijn ADD-stoornis daar debet aan was. Totdat ik in 2024 mijn memoires van toen 17 jaar bloggen in een pdf-document had gebundeld.
Hij brabbelde wel eens al dan niet doorgekopieerd werk op Linkedin, maar er was niet zo heel lang na mijn publicatie ineens een verandering bij hem te bespeuren. Hij schreef ineens in een geheel andere taal en toon bijna dagelijks op Linkedin. Zijn berichten werden trending en ik dacht AI te herkennen. Ik heb een hele serie van zijn teksten aan Pangram toevertrouwd en die oordeelde unaniem: 100% AI generated.
Nou maakt dat niet uit, maar AI Detector Pangram kan nog meer. Namelijk nagaan in hoeverre de herkomst van zijn AI-gegenereerde teksten is gebaseerd op mijn pdf–publicatie uit 2024. De waarschijnlijkheidsmeter gaf 100% aan. Daarna heb ik nog meer BS-detectors de check laten doen en de zekerheidsgraad varieerde tussen de 92 en 100%. Wat leven we toch in een prachtig tijdperk, niet?
Totdat de output van zijn prompts werd gebundeld in een heus boek. Hij had naar eigen zeggen een jaar gebikkeld en doorgehaald om het manuscript eruit te persen en het was hem zowaar gelukt. Daarna volgde een stortvloed van zelfbevrediging op LI. Zakenvrienden die hem prezen, een trotse dochter die papa’s boek in de vakantie ging lezen. Alleen hij weet hoe het echt in elkaar zit. Als dat geen pijn doet…
Zijn uitgever maakt het bij navraag niet uit of, en hoeveel AI er is gebruikt bij de totstandkoming van manuscripten. Dat snap ik, is ook niet te doen en waarom zou je ook? Dat is aan de schrijver. De uitgever schreef nog wel een tweede zinnetje: “Voor elk (al dan niet zelfgeschreven) manuscript geldt dat de auteur verantwoordelijk is voor de inhoud en dat hij of zij moet toezien dat er geen plagiaat is gepleegd.”
Ik heb inmiddels een dossier van jaren aan vergelijkingen, screenshots en analyses liggen. Genoeg om een rechter niet meer nodig te hebben, mocht het zover komen.
Verantwoordelijkheid zonder controle. Vertrouwen heet dat, geloof ik.
Na meer dan een decennium schaamteloos jatwerk, vond ik het eens tijd om (tot nu toe op de naam na) openheid van zaken te geven. Niet dat jij er per se als lezer iets aan hebt, maar gun het me om op deze Day Out of Time een uitzondering te maken. De volgende gaat weer op mijn geheel eigen wijze over hoe jij de sterren van de hemel kunt verkopen. Wat mij betreft door authentiek en vooral lekker jezelf te zijn.
Mijn vraag aan jou: wat doe je met iemand die al jaren je werk steelt en er gewoon mee doorgaat? Ik weet het wel, maar ben benieuwd of jij dezelfde keuze zou maken.
De foto in de header heeft geheel in stijl helemaal niets met het onderwerp te maken. Het is de oogst aan spirits die we recent bij restaurant Santa Joana soldaat hebben gemaakt. Aanrader. Geef me een belletje als je er bent.
De video in de footer is een opname van Miles Davis en Kenny G. uit 1988. Ik heb ‘m op 14 juli 1991 in de Statenzaal van het North Sea Jazz festival zien optreden, precies 76 dagen voor hij op 65-jarige leeftijd overleed.